خانه ای دریا

نورالله وثوق

برجِ بلندِ معرفتِ ماست پارسی

بابِ هزار گونه تماشاست پارسی
من از زبانِ حضرتِ دل تا شنیده ام
لفظی برایِ مردمِ فرداست پارسی
ای دشمنِ طراوتِ افسانه های عشق
شیرین ترین حکایت لیلاست پارسی
وی غافل از تشعشع سرچشمۀِ جمال
محبوبِ نازنینِ زلیخاست پارسی
تفسیرِ حسِّ ششم آنسوی معرفت
راویِّ آیه آیه ی معناست پارسی
هر حرکتش حماسۀِجان را شهادتی است
شاهنشهِ تمامی دلهاست پارسی
چون مثنوی دیده ای سلطان عارفان
خورشید و ماهِ عالمِ رؤیاست پارسی
دردِ روانِ نسلِ بشر را شناخته
آری پزشکِ حاذقِ دنیاست پارسی
د ارالشفای چشم و دلِ روزگار ماست
بر هرچه رنج و غصه مداواست پارسی
رایانه ی تفکر و کانالِ همدلِی است
با گردشِ زمانه همآواست پارسی
سریالی از درایتِ آزادگانِ شرق
تصویری از شهامتِ بالاست پارسی
سرهنگِ هنگِ فاتح فرهنگِ افتخار
سرباز رازِ میهنِ آباست پارسی
با آشتی معاشر و با جنگ در ستیز
در هر زمینه پایه ی پویاست پارسی
بر روی هرکه عاشقِ آغوشِ زندگی است
عینِ نگاهِ آیینه ها واست پارسی
  دُرِّ دریِّ بحرِ معانیِ خلوت است
چشم و چراغِ خانه ای دریاست پارسی
شیراز را گرفته به نازش چنانکه باز
 مسند نشین بلخ مُعَّلا ست پارسی
عطرِ فضایِ صبحِ نشابور ازو بلند
لطفِ غروب شامِ هریواست پارسی
لعلِ بدخش و گلشنِ غزنی ازان اوست
خارِ دوچشمِ خصمِ بخاراست پارسی
تنها نه زیب دفترِ سرمنشی ملل
با  گوته آشنای اروپاست پارسی
 بر کوریِ نگاهِ حسودان زمن بگو
روشنترین ستارۀِ زیباست پارسی